Lieve mensen,

Ik vind dat het weer eens tijd wordt voor een stukje blog. :)
Ik ben alweer bijna 5 weken in Barcelona. Na aankomst heb ik twee weken bij mijn vriend gewoond, en actief gezocht naar een kamer (waar ik sinds 1 september gesettled ben - een rustige en schone flatop de 5e verdieping met uitzicht op Sagrada Familia).Mijn vriendwoont zelf bij zijn ouders en broers, wat heel normaal is hier aangezien een normaal appartement voor een persoon met normaalinkomenamper te betalen is. Stel je voor: je werkt fulltime in een supermarkt, dan verdien je 600 euro per maand. Een beginnersappartement zit richting de 800 euro. Dan is het vrij logisch om lang bij je ouders te wonen; niet altijd ideaal, maar er wordt wel (uitgebreid!) voor je gekookt en je hebt altijd gezelligheid om je heen.
Vorige week zondag heb ik mijn zus en moeder op het vliegtuig gezet. Ze zijn 5 dagen geweest, we hebben het heel leuk gehad ondanks dat ik ook naar mijn stage moest. We zijn o.a. naar Figueres geweest, waar de schilder Dalí is geboren en waar een museum van hem staat, zeker de moeite waard om een keer over te komen vliegen (sowieso hey)!

En toen begon het 'echte leven' hier.Mijn vriend heeft het megadruk met werk en school,iedereen werkt hier na de vakantie eigenlijk hard, dus voor mij was het ook zoeken naarbezigheden naast stage. Het was nogal een klap toen ik er opeens alleen voor stond; anderetaal, cultuur, nieuwe kamer, vertrouwde omgeving en mensen weg, ... Ik heb wel een paar slapeloze nachten gehad ja. Maardoordat je op jezelf aangewezen bent, moet je het ook echt wel zelf oplossen. Je kunt wel zitten balen maar je zult het toch zelf moeten doen. En ik denk dat ik redelijk snel de knop om had om dingen te doen, ik ben gaan internetten en bellen en rondvragen bij kennissen en op straat. Mijn eerste spaanse les begint in oktober (jammer genoeg kon het niet op de uni), ik loop dus alstage waar ik steeds beter mijn weg in vind, en de contacten komen ook 'beetje bij beetje' op gang. In Sitges, waar ik stageloop, heb ik een paar Nederlanders leren kennen en ook met de familie van mijn stagebegeleidster Belinda(zij is psychiater op de praktijk Animo: animocentre.com)heb ik een tour door Sitges gemaakt en vandaag het huis bezocht. Een mooi huis, dat zeker. Of ik ooit als au-pair wil werken daar (ze hebben een zoontje van 8 en dochter van 12), daar zeg ik geen nee tegen... :) En ik heb twee leuke huisgenotes; een Argentijnse van 29 die heel wat uren maakt op haar werk, en een Colombiaanse van 27 die hier haar master doet met een beurs die ze heeft gewonnen. Hele lieve meiden, wel erg druk zoals je je wel voor kan stellen. Begin oktober gaat het Colombiaanse meisje weg, dan kan ik die kamer overnemen. Een stukje groter en een beter bed (waar hebben ze in hemelsnaam de mijne vandaan??), en vlakbij de douche. Endan hoor ikniet meer iedere nacht alle geluiden vanuit het 'patio de luz', oftewel mijn raam die uitkijkt op een stuk of 8 andere ramen (en herrie maken kunnen die Catalanen zeker).
Dus, stukje bij stukje (die stukjes gaan eigenlijk wel best snel) ben ik hier mijn leven aan het inrichten.Je leert er bewust en onbewust extreem veel van, je komt jezelf tegen en daar moet je het mee doen, dus je moet zorgen dat je met jezelf door één deur kan anders is het lastig.

Barcelona is echt een superstad, het zal altijd een speciale stad voor me blijven. Uit de illusie van toekomst opbouwen hier heeft Juan, de man van Belinda, me vandaag tijdens het uitdelen van 'Animo-folders' in rijke buurten, me wel gehaald. Er zijn een hoop dorpen die gewoon UITgestorven zijn. De huizen, de supermarkten, alles staat leeg. Lijkt me een vreemde gewaarwording; ik ben er nog niet geweest, maar weet niet of ik daar behoefte aan heb. Langzamerhand word me duidelijk wat de crisis in Spanje veroorzaakt heeft, en welke gevolgen het heeft. Wat een scheve verhoudingen, tussen salarissen en zwart/wit werken en de huizenprijzen en alles. Ze hebben dit niet zo slim aangepakt, om het maar zacht uit te drukken. Steeds meer mensen trekken weg, of gaan met zijn velen in een kleine woning omdat het anders gewoon niet te betalen is. Of gaan op straat slapen, of besluiten nare dingen op de zwarte markt te gaan doen. De villa's die er staan, zijn óf te koop (ik denk ik Sitges 1 op de 4 huizen), of er woont iemand in die een buitenlands bedrijf naar Spanje heeft gebracht - of doet inderdaad zaakjes die niet op papier staan. Al met al geen geweldige stabiele leefsituatie daar. Achja, ik kan over een half jaar weer terug naar Nederland met een salaris hoger dan de gemiddelde dokter in een dorp hier... ;)

Tussen mij en Adrià gaat het goed, het is wel heel erg wennen om nu ook echt bij elkaar te blijven. Elkaar iedere dag te kunnen zien (al halen we dat qua drukte niet), ergens in een café horchata te gaan drinken, stukje te skeeleren of te fietsen of met vrienden af te spreken. En aan dat in mijn ogen overdreven familiegedoe, en de vader die de broek duidelijk aan heeft, zal ik misschien nooit helemaal wennen. Stiekem zijn er toch veel verschillen, positief en negatief, die naarmate de tijd verstrijkt, duidelijker worden. Stel je voor, ik zit hier nog een half jaar... Het idyllische Costa-plaatje is in ieder geval al iets minder zon, zee en strand geworden. Maar ik ben zeker heel blij dat ik zo hard gewerkt heb om hier naartoe te kunnen, ende stad en natuur ishier prachtig en de mensen en het eten zijn gewoon geweldig! En niet te vergeten, geen 1500 maar 3 kilometer van mijn vriend is ook zeker de moeite waard (geweest).

Aanstaand weekend ga ik met mijn vriend en een paar van zijn collega's trekken in de Pyreneeen. Ik zal proberen wat foto's te maken, heb ik ook weer een fotoserie te showen :)

Veel liefs & wat zonnestralen jullie kant op!
Elfi