Lieve mensen,

Ik ben alweer een paar dagen in Barcelona, het is hier over het algemeen lekker weer maar een stuk minder warm dan vorige zomer. Hoe langer ik hier ben en met de mensen en cultuur te maken krijg, hoe meer ik verschillen merk. Het wennen hier valt me heel tot nu toe erg mee; de eettijden en het urenlange tafelen, de hoge ´spending quality time with family and friends´ waarde en de spanning tussen Catalonië en Castellanen (tot eind jaren ´60 werden Catalanen hier onderdrukt, ze mochten bijvoorbeeld geen Catalaans spreken want dat was de ´taal van de duivel´. Je kreeg zelfs een boete van de politie, of een stomp op straat).

Maar goed, ik zal bij het begin beginnen: de fietsreis. Op 26 juli zat ik vroeg in de ochtend in de TGV richting Parijs, met mijn fiets in het plastic en de tassen ernaast. Het had weinig gescheeld, of ik kon niet mee... De dag ervoor wilde ik het kaartje printen, ik de link openen: helemaal blanco!! Via een vriendin geprobeerd, daar deed hij het ook niet, mijn neef / computerkenner had ook wat geprobeerd, maar tevergeefs. Ik met mijn ouders alle NS- en TGV-nummers afgebeld, maar wat wil je op een zondagavond. Uiteindelijk toch iemand van de Telesales aan de telefoon gekregen, ze konden niks doen maar ik moest alle gegevens meenemen en hopen op een goed humeur van de conducteur. Dat was dus redelijk stressen zo om 5 uur ´s ochtends, toen de TGV aankwam legde ik mijn verhaal uit -met de nodige drama- en de mevrouw was zo aardig om me in de eerste klas te zetten!
Eenmaal aangekomen, mijn vriend gebeld die me stond op te wachten (hij was een dag eerder al aangekomen in Parijs) en samen de fiets uit het plastic gehaald en in elkaar gezet. Een vriend van hem studeert nu daar, maar was toen in Barcelona en we mochten een nachtje bij hem verblijven :) Eenmaal aangekomen, dook ik meteen in het bed want: een paar uur slaap en genoeg stress. Na mijn siesta zijn we maar meteen de fiets op gegaan, en hebben de hele dag lekker rondgetourd door de stad (gelukkig is Adrià een meester in kaartlezen, ik zal maar niet over mezelf beginnen haha). En een paar foto´s gemaakt natuurlijk, waarvan eentje lekker corny voor de Eiffeltoren ;)

En de volgende dag begon het avontuur! Omdat Parijs een crime is om met de fiets uit te komen (wat rijden ze daar lomp) hebben we een trein naar een stad ten zuiden gepakt, Orleans. Omdat weuiteindelijk pas later in de middag aankwamen, hebben we niet heel veel gefietst. Ook was het in het begin erg zoeken naar de goede fietspaden. We hebben halve snelwegen gehad en terrorbospaadjes (waar ik een keer flink ben gevallen vanwege de klikpedalen waar ik nog erg aan moest wennen), maar op een gegeven moment wisten we dat we GEEN rode wegen op de kaart en geen stippellijntjeswegen moesten nemen...

Die nacht voor het eerst op een camping. Het voelde totaal niet luxe allemaal, de douches hingen vol met spinnen(webben) en beestjes maar gelukkig waren de campings daarna over het algemeen wel te doen. En vooral als je er 100km fietsen op hebt zitten, dan wil je niks liever dan meteen de douche induiken (de fijnste douchebeurten heb ik daar gehad). Verder bestond het na-fietsgedeelte uit: tent opzetten, tassen uitpakken, douchen, kleren met de hand wassen, eten maken op het gasstelletje, en slapen (in coma).

We zijn de reis vervolgd langs de Loire, en uiteindelijk wat afgeweken richting La Rochelle (voor de hele route zie eerste foto). Na de één-na-vermoeiendste fietsdag zijn we aangekomen bij zee. Ik verwachtte een Bountystrand, en waar kwamen we aan: een half drooggevallen zijarm van de zee vol met rottende vis en oude boten. Na duidelijk mijn teleurstelling te laten blijken, hebben we toch even van het uitzicht genoten (zie panoramafoto) en hebben de reis voortgezet naar de échte zee. Na een biertje besloten richting Ile de Ré te gaan, daarvoor moesten we wel eerst een brug over, die ik met mijn laatste kracht heb ´overbrugd´ (ha ha). De tassen maken vooral het omhooggaan echt een stuk zwaarder. Daar een camping gezocht, ons gesettled tussen alle toeristen, en ik denk dat ik nog nooit zo snel sliep.
De volgende dag besloten een rustdag te houden, we waren al 6 dagen flink onderweg. Uiteindelijk het eiland bekeken, en daarmee toch nog 45km gemaakt. De dag erna de reis vervolgd naar beneden langs de zee af, en richting Bordeaux weer landinwaarts. Langs de Ronne die overgaat in de Garonne, erg mooi (zie ook foto) maar eenmaal bij Canal du Midi begon het een beetje eentonig te worden. Tijdens een routeoverleg ´s avonds in de tent, rekenden we een beetje uit dat we de hele weg niet zouden redden in twee weken. Uiteindelijk besloten we om in Agen, een heel mooi stadje trouwens, de trein te pakken naar Carcasonne. Daar ook een soort van rustdag gehouden (nou ja, 60km gemaakt), wat rondgekeken maar we werden gek van de toeristen (al snel werd het ´Fuckasonne´) dus snel de stad uit en een camping gezocht. Die er niet was... We besloten een stil plekje in een wijngaard te zoeken en daar te slapen. Ik wilde zeker niet wildkamperen (want: geen douche en wc!!) maar anders moesten we nog 30km maken en daar had ik geen zin meer in. Tijdens het koken een topje van mijn vinger gesneden, en daar mijn eerste nervous breakdown gehad (die zijn berucht tijdens dit soort reizen, lichamelijk maar ook zeker mentaal een uitdaging) maar na wat nuchter gepraat van Adrià besloot ik dat het toch wel meeviel allemaal.

Onze laatste fietsdag waren we bij de Franse oostkust. Vanwege de Pyreneeen werd het steeds heuveliger en dus ook zwaarder fietsen. In de namiddag keken we in een cafeetje even naar de kaart, en we waren bijna in het zigzaggedeelte (er stonden geen hoogtes op de kaart, maar zigzag betekent bergen). Hij gaf aan het héél bijzonder te vinden om vanavond nog de Spaanse grens te halen. Ik zei dat ik dat waarschijnlijk niet trok (na 80 km, ook al waren we na 2 weken al wat meer pro). Na een volgende pauze aan een mooi stukje pre-Costa Brava, stemde ik toch in met het halen van de grens... In de brandende zon, met nog erger brandende kuiten, flink omhoog en omlaag tussen bergen en zee en door dorpjes. De laatste klim was tevens de zwaarste, ik dacht dat ik ieder moment van mijn fiets kon vallen, maar door alle vermoeidheid heen dacht ik aan hoe super het zou zijn als we samen de grens zouden halen, en ik dacht aan mijn mama en familie en vrienden en stelde dit stuk in het teken van hun. Eenmaal bij de grens aangekomen, elkaar flink omhelst en elkaar de liefde verklaard (hoe romantisch, haha :p) en na een afdaling het lekkerste biertje ooit gedronken (´finally, Spanish beer!´ - Adrià). In dat dorpje was vreemd genoeg geen camping, maar dit bleek niet echt Spaans te zijn, dus we moesten op de trein naar een paar dorpjes verder.
Een drol in de koude donkere douche en tot 6.30u feestende Fransen naast onze tent verder, hebben we om 8.00u een trein richting Rupiá gepakt waar we ontvangen werden met koffie en jus en lekker ontbijt. ´s Middags knockout op de boot aan de Costa bijgekomen in de zon en een beetje gezwommen, wat een verschil in korte tijd! Na zo´n reis leer je pas echt weer de ´gewone dingen´ waarderen zoals douche en lekker eten (en okee, op een boot is wel wat luxer), klinkt afgezaagd, maar is echt zo.

De volgende dag was een oom van Adrià zo aardig om ons daar vanuit de Pyreneeen op te komen halen (vanwege de fietsen en slechte connectie met het openbaar vervoer). De spullen en fietsen achterin de Jeep, en met flinke snelheid richting het appartement in La Molina. Omdat een andere oom van hem jarig was, was er een hoop familie. In het begin iets teveel van het goede voor mij, vooral in vergelijking met 2 weken ´met zijn twee´ op de fiets en dan opeens fulltime bij de Catalaans sprekende familie. Maar uiteindelijk een heel fijn weekend gehad met paddestoelen rapen en gezellig en lekker eten, en genoeg uren bijgeslapen (wat best wel nodig was).

Vanaf afgelopen zondagmiddag zijn we weer in Barcelona, en ik ben meteen flink op zoek gegaan naar een kamer. Maar dat is hier wel wat moeilijker dan in Eindhoven: ten eerste is alles in Spaans incl. het informele gebruik, er wordt hier niet zoveel internet gebruikt, veel kamers zijn voor één jaar, en ik wil niet alleen bij Catalanen zitten (daar versta ik niet al teveel van) maar ook niet bij een stel van in de 50. Na een paar ochtenden en middagen surfen, heb ik 2 kamers bezocht. In een daarvan zou ik mijn hond nog niet zetten, de andere was de uiteindelijke yes: niet te ver van het station richting Sitges (waar ik volgende week woensdag mijn stage ga beginnen) en niet te ver van het centrum en mijn vriend, een kleine slaapkamer maar een grote en lichte woonkamer en schone, met 2 niet te luidruchtige vrouwelijke huisgenoten tussen de 25 en 30 (wat ik anders gewend ben op kamers in Eindhoven!). Ik heb nog even gewacht met besluiten, maar na nog een halve dag surfen en hier en daar rondvragen besloot ik dat ik waarschijnlijk tegen één september niks beters kan krijgen. En niet te vergeten, de huiskamer eindigt in een dakterrasje met uitzicht op de Sagrada Familia en een park! En ik heb een 2persoonsbed plus er is een logeerkamer met 1 bed, dus logees zijn welkom... :)

Ik ben benieuwd hoe mijn stage gaat bevallen, en het huis, het was best spannend om hier bij wijze van bij nul te beginnen, maar ik denk dat ik in korte tijd een goede start gemaakt heb. Het enige lastige vind ik de taal, maar dat betekent ook dat ik er hard aan moet (gaan) trekken! Ik heb hier al wat boeken, in oktober beginnen de lessen en tot die tijd ga ik denk ik in Sitges privéles volgen. Want ja, dat is toch de enige manier van communiceren (en Engels spreken eigenlijk alleen de hoogopgeleide wat jongere mensen hier, redelijk, in winkels moet je toch echt duidelijk kunnen maken wat je wil en verstaan wat het kost, laat staan de andere sociale contacten...!)

Ik hou jullie op de hoogte! Reacties zijn altijd leuk ;)

Un beso! Elfi