Nieuw jaar

Lieve mensen,

Ik wens jullie alle goeds voor 2011!!! Maak er iets moois van.

Bij deze lezen jullie mijn waarschijnlijk laatste verhaal. Er is weer teveel gebeurd om hier allemaal neer te zetten, daarom zal ik er een paar dingen uit highlighten.

Om bij het eind te beginnen ;) Gisternacht hebben we het nieuwe jaar goed ingeluid, bij een Catalaanse vriend thuis. Om 12 uur hebben we volgens Spaanse traditie iedere seconde een druif naar binnen gepropt (je kan je voorstellen hoe de gezichten er op een gegeven moment uitzagen, erg grappig). De vader van Edu had gekookt, aangezien hij al jaren kokchef is was dat goed eten. Toen ging de muziek op, de flessen gin en tonic open en tussendoor kregen we een privé gitaar-saxofoon-concertje. Om zes uur ben ik met mijn huisgenootje huiswaarts gegaan, de rest bleef nog even hangen maar voor vanavond hebben we ook nog late plannen (een electrofeest).

De kerst heb ik ook hier gevierd, met Adrià y su familia. De 24ste zou ik om 9.00u 's ochtends vliegen, ik stond al bijna bij de gate, toen werd omgeroepen dat er door de hevige sneeuwval vluchten gecancelled zouden worden. Uiteindelijk werden alle ochtendvluchten gecancelled, behalve die van mij en nog een andere. Het zou 3 uur worden. Dat werd 4, toen 5, toen 6... Wat een gestress! Ik was net op tijd voor de kerstavond, mijn vriend kwam me ophalen van het busstation en met mijn koffer tussen zijn benen geklemd zijn we door de stad naar hem thuis gebromd. Op zaterdag heb ik met de familie van vaders kant (36 personen maar liefst) geluncht, zondag met die van zijn moeder, bij zijn oma thuis. Superleuk en gezellig, een Catalaanse kerst vieren! Zijn oma woont tegenover de Sagrada Familia, na het eten zijn we nog even naar het dak gegaan waar je gewoon eersterangs uitzicht hebt op dat gebouw en de stad. Hier had ik een zo'n dag reisstress best voor over...

Begin december heb ik nog een trip gemaakt naar Montseny met een huisgenoot, vanaf het treinstation zijn we met rugzak en zonder kaart naar een hostel midden in het natuurpark gewandeld. Verschillende keren de weg gevraagd, een paar keer verkeerd gestuurd, en uiteindelijk net vóór het donker over de berm langs een 80km/u weg gelopen.
Toen we het hostel binnenkwamen, werden we ontvangen door een wat oudere man met brilletje en een missende tand. De kamer geboekt, avondgegeten in het 'restaurant', waar het blauw stond van de rook van de open haard, waarnaast een oude vrouw met een kat op haar schoot naar een Spaanse boeketreeks-serie aan het kijken was. Op weg naar de (ijskoude) kamer kwam ik een boekenkast tegen, waar ik voor het slapengaan één nog niet niet uit elkaar vallende roman uit meenam.

Mijn 10daagse bezoek aan NL midden december was heel erg leuk. Ik had expres niks gepland, uiteindelijk ben ik de hele tijd op weg geweest en heb goed bijgekletst en gezellig gedaan met familie en vriendinnen. Wat me meeviel was de kou, maar die sneeuw vond ik na anderhalve week al wel weer genoeg... Ja, ik heb medelijden met jullie!

Het leventje gaat hier nog 2 maanden door, met stage wordt het druk maar gelukkig heb ik een leuke collega, Fieke, en genieten van de tijd die Adrià en ik hier nog samen kunnen doorbrengen (hopelijk nog een weekendje Pyreneeen). Mijn Spaanse lessen zijn inmiddels afgelopen; nu ga ik vrijdagavond naar een bieb voor 2 intercambio's: één met 'bekenden', een ander met een Catalaan die om een of andere reden Nederlands wil leren.

Voor mijn terugkomst in Nederland eind februari, is het eerste plan bij mijn vader in Sint-Oedenrode een wand slopen om daar één grote fijne kamer van te maken. En Adrià eens te bezoeken, die vanaf februari naar Wenen vertrekt... En mijn leventje daar weer oppakken.

De foto's ben ik van verschillende camera's aan het proberen te verzamelen, die volgen nog!!

Liefs

Herfst!

Hola a tod@s,

En ja hoor, ook hier is het flink herfst aan het worden! Iets warmer dan bij jullie, maar het kanbest koud zijn - of ben ik nu al zo, zoals ze datmooi noemen,geacclimatiseerd? -en de dagen worden (zoals altijd te snel) korter. De mensen blijven vaker binnen, de terrasjes raken leger ende grond raakt bezaaid met blaadjes. En de zakdoekjes komen overal tevoorschijn. Een van mijnhuisgenotes isgeswitchtmet een andere (ook een Argentijnse), ze doet hier ook een stage in een ziekenhuis dichtbij en gebruikt de weekends om goedkoop naar steden alsRome en Parijs te vliegen (dat schijnt heel gewoon te zijn voor niet-Europeanen). In haar eentje, ze heeft geen laptop en telefoon; respect, dat zeker. En dan vind ik mezelf al flink... ;)

Vorige week hebben we ein-de-lijk weten uit te vogelen hoe de verwarming werkt. Tot dan had ik wel een kleintje op mijn kamer staan gelukkig. De huizen zijn echt gebouwd op warme zomers; goed doorwaaien doen ze ook in het najaar... We hebben sinds vandaag ook een nieuwe TV!! De ex-huisgenote heeft vorige week echt alles meegenomen, incl. meubels en bekraste pannetjes. Dus ben ik met een huisgenote een middag naar IKEA gegaan, inkopen doen. Dat hebben we goed gedaan; een hoop spul voor 15 euro each! En een vriendin van haar had een TV die ze kwijt moest, morgen even batterijen kopen voor de afstands en dan instellen en kijken maar! Gek eigenlijk, dat sommige dingen zo gewoon lijken tot je ze niet meer hebt. Okee, ik zit hier echt niet in het verre oosten, maar zo 'dicht bij huis' zijn al zoveel verschillen! Leuk om mee te maken, soms ook fijn omdat ik weet wat ik straks weer wél heb :)

Ik heb hier mijn draai nu wel gevonden. Erg fijn dat ik nu wat regelmaat heb (stage, spaanse lessen), en genoeg tijd overhou voor Adrià en andere mensen endingen. Ik maak goed gebruik van mijn sportschoolpas, heel leuk om te zien hoe ze hier spinningles geven bijvoorbeeld - stukken zwaarder dan die op de TU in Eindhoven! En dan op o.a. 'Catalaanse rock', wat ik vind klinken als derderangs punkbandjes (maar waar ze hier toch wel heeltrots op zijn). Moet wel zeggen dat mijn beeld van de Catalanen wat bijgesteld is; ik begon met vrienden en familie van Adrià, die heel vriendelijk en open zijn. Maar wat je soms op terrasjes en in winkels tegenkomt... Ze zijn lang niet altijd even vriendelijk en geduldig (vooral de vrouwen valt me op). Ik kan me nu wel een beetje beter voorstellen hoe immigranten zich voelen, kan zelfs beter plaatsen waarom sommigen ergens niet eens in wíllen burgeren. Maar hier zijn worden gratis Catalaanse lessen gegeven, denk dat ik daar in januari mee begin zodra mijn spaanse lessen afgelopen zijn (al is het alleen om de Catalaanse winkelbediendeseen keereen ... te laten ruiken).

Nou, ik laat het hier weer even bij (moet morgenookweer vroeg op)! Even een toelichting op de fotoserie trouwens:wat weekjes terug heb ik een vriendin op bezoek gehad, Anjanie, kort daarna (tot teleurstelling van Adrià :p) mijn zus Fee, enhetafgelopen weekend heb ik besloten dé heilige berg van Catalonië te bezoeken (Montserrat).Ik zou zeggen, enjoy en ik hoor natuurlijk graag van jullie!

Op 14 december kom ik trouwens 10 dagen naar Nederland (waar ik me stiekem toch wel erg opverheug). Voor kerst ben ik (de tickets zijn rond deze tijd niet te betalen of te krijgen)uitgenodigd bij Adrià's familie - 2,5 dagvol familiedus, ook gezellig!! - en oud en nieuwgaat ook zeker goedkomen hier.

Hasta la proxima!

Even een update

Lieve mensen!

Ik vind het weer eens tijd wordt om jullie op de hoogte te brengen van mijn leventje hier :)

Het is alweer zo'n 2 maanden geleden datwe na die hele fietsrit aankwamen in Spanje. De bladeren beginnen van de bomen te vallen (ja hier ook, haha) eniedereen zit weer een beetje in het normale ritme, en ik begin ook mijn draai hier wel te vinden.
Inmiddels ben ik begonnen met Spaanse lessen, en ik oefen zo nu en dan tijdens 'intercambios de lengua' (met andere mensen die Spaans of Engels sprekenen willen leren). Voor mijn stage had ik in het begin eigenlijk al opdrachten geformuleerd, maar via via ben ik in contact gekomen met een Nederlands bedrijfdie zich richt op 'E-Health', oftewel het psychisch online behandelen van mensen. Er bestaan al programma's voor mensen met een depressie, alcohol- en wiet- en medicijnverslaving, en er lagen plannen voor een cocaïnebehandeling maar dat was er nog niet van gekomen. Afgelopen vrijdag heb ik op Skype gepraat met een psychologe die veel met deze projecten bezig is, en uiteindelijk hebben we afgesproken dat ik de 'handleiding' in elkaar zet voor de cocaïnebehandeling, waar zij me in zal begeleiden(die handleiding is eigenlijk al alle stappen die komen op de website, met info en oefeningen voor de client en leuke plaatjes etc., die zijn behandelaar dan zo nu en dan met hem doorneemt en evalueert).Hetzal uiteindelijk door een aantal Nederlandse bedrijven (o.a. mijn 'oude' werkgever Novadic-Kentron) gebruikt gaan worden. Er zal veel tijd en energie in gaan zitten, maar ik vind het superleuk dat ik iets doe wat ook echt gebruikt gaat worden :)

Vorig weekendzijn we weernaar de Pyreneeen gegaan, ik en Adrià en een ander stelletje, we hebben een andere 'bergtop bewandeld' en zijn een middagpaddestoelen gaan jagen, zoals ze dat hier zoleukzeggen. De giftige/onbekende maar weggegooid, en de rest gekookt, heel lekker (maar voor mij de laatste keer want mijn buik is er nooit zo blij mee naderhand). Ik zet er zo wat foto's van op mijn blog.

Ik heb me inmiddels ingeschreven op delokalesportschool, welke 2 minutenvan mijvandaan zit(ideaal!) eneindelijk is het me geluktom alle papieren en bankrekeningen en nummertjes te regelen, om het fietsleensysteem Bicingte gaan gebruiken (er zijn vaste plekken waar je met een pasje een fiets kan 'lenen',). Erg slim bedacht en handig (zouden ze daar nooit aan hebben gedacht in Utrecht of Amsterdam??), aangezien de metro niet altijd de fijnste aansluiting heeft ende afstanden voor lopen soms wat te lang zijn.

Op 22 oktober word ik dus (alweer?) 23... Die ga ik 's avonds vieren met een etentje, samen met mijn moeder en zusje die dan ook aankomen, en de ouders van Adrià (en hij zelf natuurlijk). Over een paar dagen komt een vriendin deze kant op om o.a. haar vriendje te bezoeken, en tot en met mijn vertrek komt er zo nu en dan een zus of amiga hierheen. Heel leuk om gastvrouw te spelen en anderen een kijkje in mijn leven hier te geven...

Midden december kom ik 10 dagen naar Nederland, maar kerst en oud en nieuw zal ik toch echt wel in Barcelona gaan vieren!Ik heb het hier erg naar mijn zin, maar ik mis mijn thuis en familie en vrienden (en zelfs de echte herfst) soms best welerg. (Zou ook wat zijn als dat niet zo was, haha)

Nou, dat was hem wel weer, hoop dat jullie ook weer een beetje 'bij zijn'! ;)

Xx, liefs Elfi

Viva la vida

Lieve mensen,

Ik vind dat het weer eens tijd wordt voor een stukje blog. :)
Ik ben alweer bijna 5 weken in Barcelona. Na aankomst heb ik twee weken bij mijn vriend gewoond, en actief gezocht naar een kamer (waar ik sinds 1 september gesettled ben - een rustige en schone flatop de 5e verdieping met uitzicht op Sagrada Familia).Mijn vriendwoont zelf bij zijn ouders en broers, wat heel normaal is hier aangezien een normaal appartement voor een persoon met normaalinkomenamper te betalen is. Stel je voor: je werkt fulltime in een supermarkt, dan verdien je 600 euro per maand. Een beginnersappartement zit richting de 800 euro. Dan is het vrij logisch om lang bij je ouders te wonen; niet altijd ideaal, maar er wordt wel (uitgebreid!) voor je gekookt en je hebt altijd gezelligheid om je heen.
Vorige week zondag heb ik mijn zus en moeder op het vliegtuig gezet. Ze zijn 5 dagen geweest, we hebben het heel leuk gehad ondanks dat ik ook naar mijn stage moest. We zijn o.a. naar Figueres geweest, waar de schilder Dalí is geboren en waar een museum van hem staat, zeker de moeite waard om een keer over te komen vliegen (sowieso hey)!

En toen begon het 'echte leven' hier.Mijn vriend heeft het megadruk met werk en school,iedereen werkt hier na de vakantie eigenlijk hard, dus voor mij was het ook zoeken naarbezigheden naast stage. Het was nogal een klap toen ik er opeens alleen voor stond; anderetaal, cultuur, nieuwe kamer, vertrouwde omgeving en mensen weg, ... Ik heb wel een paar slapeloze nachten gehad ja. Maardoordat je op jezelf aangewezen bent, moet je het ook echt wel zelf oplossen. Je kunt wel zitten balen maar je zult het toch zelf moeten doen. En ik denk dat ik redelijk snel de knop om had om dingen te doen, ik ben gaan internetten en bellen en rondvragen bij kennissen en op straat. Mijn eerste spaanse les begint in oktober (jammer genoeg kon het niet op de uni), ik loop dus alstage waar ik steeds beter mijn weg in vind, en de contacten komen ook 'beetje bij beetje' op gang. In Sitges, waar ik stageloop, heb ik een paar Nederlanders leren kennen en ook met de familie van mijn stagebegeleidster Belinda(zij is psychiater op de praktijk Animo: animocentre.com)heb ik een tour door Sitges gemaakt en vandaag het huis bezocht. Een mooi huis, dat zeker. Of ik ooit als au-pair wil werken daar (ze hebben een zoontje van 8 en dochter van 12), daar zeg ik geen nee tegen... :) En ik heb twee leuke huisgenotes; een Argentijnse van 29 die heel wat uren maakt op haar werk, en een Colombiaanse van 27 die hier haar master doet met een beurs die ze heeft gewonnen. Hele lieve meiden, wel erg druk zoals je je wel voor kan stellen. Begin oktober gaat het Colombiaanse meisje weg, dan kan ik die kamer overnemen. Een stukje groter en een beter bed (waar hebben ze in hemelsnaam de mijne vandaan??), en vlakbij de douche. Endan hoor ikniet meer iedere nacht alle geluiden vanuit het 'patio de luz', oftewel mijn raam die uitkijkt op een stuk of 8 andere ramen (en herrie maken kunnen die Catalanen zeker).
Dus, stukje bij stukje (die stukjes gaan eigenlijk wel best snel) ben ik hier mijn leven aan het inrichten.Je leert er bewust en onbewust extreem veel van, je komt jezelf tegen en daar moet je het mee doen, dus je moet zorgen dat je met jezelf door één deur kan anders is het lastig.

Barcelona is echt een superstad, het zal altijd een speciale stad voor me blijven. Uit de illusie van toekomst opbouwen hier heeft Juan, de man van Belinda, me vandaag tijdens het uitdelen van 'Animo-folders' in rijke buurten, me wel gehaald. Er zijn een hoop dorpen die gewoon UITgestorven zijn. De huizen, de supermarkten, alles staat leeg. Lijkt me een vreemde gewaarwording; ik ben er nog niet geweest, maar weet niet of ik daar behoefte aan heb. Langzamerhand word me duidelijk wat de crisis in Spanje veroorzaakt heeft, en welke gevolgen het heeft. Wat een scheve verhoudingen, tussen salarissen en zwart/wit werken en de huizenprijzen en alles. Ze hebben dit niet zo slim aangepakt, om het maar zacht uit te drukken. Steeds meer mensen trekken weg, of gaan met zijn velen in een kleine woning omdat het anders gewoon niet te betalen is. Of gaan op straat slapen, of besluiten nare dingen op de zwarte markt te gaan doen. De villa's die er staan, zijn óf te koop (ik denk ik Sitges 1 op de 4 huizen), of er woont iemand in die een buitenlands bedrijf naar Spanje heeft gebracht - of doet inderdaad zaakjes die niet op papier staan. Al met al geen geweldige stabiele leefsituatie daar. Achja, ik kan over een half jaar weer terug naar Nederland met een salaris hoger dan de gemiddelde dokter in een dorp hier... ;)

Tussen mij en Adrià gaat het goed, het is wel heel erg wennen om nu ook echt bij elkaar te blijven. Elkaar iedere dag te kunnen zien (al halen we dat qua drukte niet), ergens in een café horchata te gaan drinken, stukje te skeeleren of te fietsen of met vrienden af te spreken. En aan dat in mijn ogen overdreven familiegedoe, en de vader die de broek duidelijk aan heeft, zal ik misschien nooit helemaal wennen. Stiekem zijn er toch veel verschillen, positief en negatief, die naarmate de tijd verstrijkt, duidelijker worden. Stel je voor, ik zit hier nog een half jaar... Het idyllische Costa-plaatje is in ieder geval al iets minder zon, zee en strand geworden. Maar ik ben zeker heel blij dat ik zo hard gewerkt heb om hier naartoe te kunnen, ende stad en natuur ishier prachtig en de mensen en het eten zijn gewoon geweldig! En niet te vergeten, geen 1500 maar 3 kilometer van mijn vriend is ook zeker de moeite waard (geweest).

Aanstaand weekend ga ik met mijn vriend en een paar van zijn collega's trekken in de Pyreneeen. Ik zal proberen wat foto's te maken, heb ik ook weer een fotoserie te showen :)

Veel liefs & wat zonnestralen jullie kant op!
Elfi

De fietsreis

Lieve mensen,

Ik ben alweer een paar dagen in Barcelona, het is hier over het algemeen lekker weer maar een stuk minder warm dan vorige zomer. Hoe langer ik hier ben en met de mensen en cultuur te maken krijg, hoe meer ik verschillen merk. Het wennen hier valt me heel tot nu toe erg mee; de eettijden en het urenlange tafelen, de hoge ´spending quality time with family and friends´ waarde en de spanning tussen Catalonië en Castellanen (tot eind jaren ´60 werden Catalanen hier onderdrukt, ze mochten bijvoorbeeld geen Catalaans spreken want dat was de ´taal van de duivel´. Je kreeg zelfs een boete van de politie, of een stomp op straat).

Maar goed, ik zal bij het begin beginnen: de fietsreis. Op 26 juli zat ik vroeg in de ochtend in de TGV richting Parijs, met mijn fiets in het plastic en de tassen ernaast. Het had weinig gescheeld, of ik kon niet mee... De dag ervoor wilde ik het kaartje printen, ik de link openen: helemaal blanco!! Via een vriendin geprobeerd, daar deed hij het ook niet, mijn neef / computerkenner had ook wat geprobeerd, maar tevergeefs. Ik met mijn ouders alle NS- en TGV-nummers afgebeld, maar wat wil je op een zondagavond. Uiteindelijk toch iemand van de Telesales aan de telefoon gekregen, ze konden niks doen maar ik moest alle gegevens meenemen en hopen op een goed humeur van de conducteur. Dat was dus redelijk stressen zo om 5 uur ´s ochtends, toen de TGV aankwam legde ik mijn verhaal uit -met de nodige drama- en de mevrouw was zo aardig om me in de eerste klas te zetten!
Eenmaal aangekomen, mijn vriend gebeld die me stond op te wachten (hij was een dag eerder al aangekomen in Parijs) en samen de fiets uit het plastic gehaald en in elkaar gezet. Een vriend van hem studeert nu daar, maar was toen in Barcelona en we mochten een nachtje bij hem verblijven :) Eenmaal aangekomen, dook ik meteen in het bed want: een paar uur slaap en genoeg stress. Na mijn siesta zijn we maar meteen de fiets op gegaan, en hebben de hele dag lekker rondgetourd door de stad (gelukkig is Adrià een meester in kaartlezen, ik zal maar niet over mezelf beginnen haha). En een paar foto´s gemaakt natuurlijk, waarvan eentje lekker corny voor de Eiffeltoren ;)

En de volgende dag begon het avontuur! Omdat Parijs een crime is om met de fiets uit te komen (wat rijden ze daar lomp) hebben we een trein naar een stad ten zuiden gepakt, Orleans. Omdat weuiteindelijk pas later in de middag aankwamen, hebben we niet heel veel gefietst. Ook was het in het begin erg zoeken naar de goede fietspaden. We hebben halve snelwegen gehad en terrorbospaadjes (waar ik een keer flink ben gevallen vanwege de klikpedalen waar ik nog erg aan moest wennen), maar op een gegeven moment wisten we dat we GEEN rode wegen op de kaart en geen stippellijntjeswegen moesten nemen...

Die nacht voor het eerst op een camping. Het voelde totaal niet luxe allemaal, de douches hingen vol met spinnen(webben) en beestjes maar gelukkig waren de campings daarna over het algemeen wel te doen. En vooral als je er 100km fietsen op hebt zitten, dan wil je niks liever dan meteen de douche induiken (de fijnste douchebeurten heb ik daar gehad). Verder bestond het na-fietsgedeelte uit: tent opzetten, tassen uitpakken, douchen, kleren met de hand wassen, eten maken op het gasstelletje, en slapen (in coma).

We zijn de reis vervolgd langs de Loire, en uiteindelijk wat afgeweken richting La Rochelle (voor de hele route zie eerste foto). Na de één-na-vermoeiendste fietsdag zijn we aangekomen bij zee. Ik verwachtte een Bountystrand, en waar kwamen we aan: een half drooggevallen zijarm van de zee vol met rottende vis en oude boten. Na duidelijk mijn teleurstelling te laten blijken, hebben we toch even van het uitzicht genoten (zie panoramafoto) en hebben de reis voortgezet naar de échte zee. Na een biertje besloten richting Ile de Ré te gaan, daarvoor moesten we wel eerst een brug over, die ik met mijn laatste kracht heb ´overbrugd´ (ha ha). De tassen maken vooral het omhooggaan echt een stuk zwaarder. Daar een camping gezocht, ons gesettled tussen alle toeristen, en ik denk dat ik nog nooit zo snel sliep.
De volgende dag besloten een rustdag te houden, we waren al 6 dagen flink onderweg. Uiteindelijk het eiland bekeken, en daarmee toch nog 45km gemaakt. De dag erna de reis vervolgd naar beneden langs de zee af, en richting Bordeaux weer landinwaarts. Langs de Ronne die overgaat in de Garonne, erg mooi (zie ook foto) maar eenmaal bij Canal du Midi begon het een beetje eentonig te worden. Tijdens een routeoverleg ´s avonds in de tent, rekenden we een beetje uit dat we de hele weg niet zouden redden in twee weken. Uiteindelijk besloten we om in Agen, een heel mooi stadje trouwens, de trein te pakken naar Carcasonne. Daar ook een soort van rustdag gehouden (nou ja, 60km gemaakt), wat rondgekeken maar we werden gek van de toeristen (al snel werd het ´Fuckasonne´) dus snel de stad uit en een camping gezocht. Die er niet was... We besloten een stil plekje in een wijngaard te zoeken en daar te slapen. Ik wilde zeker niet wildkamperen (want: geen douche en wc!!) maar anders moesten we nog 30km maken en daar had ik geen zin meer in. Tijdens het koken een topje van mijn vinger gesneden, en daar mijn eerste nervous breakdown gehad (die zijn berucht tijdens dit soort reizen, lichamelijk maar ook zeker mentaal een uitdaging) maar na wat nuchter gepraat van Adrià besloot ik dat het toch wel meeviel allemaal.

Onze laatste fietsdag waren we bij de Franse oostkust. Vanwege de Pyreneeen werd het steeds heuveliger en dus ook zwaarder fietsen. In de namiddag keken we in een cafeetje even naar de kaart, en we waren bijna in het zigzaggedeelte (er stonden geen hoogtes op de kaart, maar zigzag betekent bergen). Hij gaf aan het héél bijzonder te vinden om vanavond nog de Spaanse grens te halen. Ik zei dat ik dat waarschijnlijk niet trok (na 80 km, ook al waren we na 2 weken al wat meer pro). Na een volgende pauze aan een mooi stukje pre-Costa Brava, stemde ik toch in met het halen van de grens... In de brandende zon, met nog erger brandende kuiten, flink omhoog en omlaag tussen bergen en zee en door dorpjes. De laatste klim was tevens de zwaarste, ik dacht dat ik ieder moment van mijn fiets kon vallen, maar door alle vermoeidheid heen dacht ik aan hoe super het zou zijn als we samen de grens zouden halen, en ik dacht aan mijn mama en familie en vrienden en stelde dit stuk in het teken van hun. Eenmaal bij de grens aangekomen, elkaar flink omhelst en elkaar de liefde verklaard (hoe romantisch, haha :p) en na een afdaling het lekkerste biertje ooit gedronken (´finally, Spanish beer!´ - Adrià). In dat dorpje was vreemd genoeg geen camping, maar dit bleek niet echt Spaans te zijn, dus we moesten op de trein naar een paar dorpjes verder.
Een drol in de koude donkere douche en tot 6.30u feestende Fransen naast onze tent verder, hebben we om 8.00u een trein richting Rupiá gepakt waar we ontvangen werden met koffie en jus en lekker ontbijt. ´s Middags knockout op de boot aan de Costa bijgekomen in de zon en een beetje gezwommen, wat een verschil in korte tijd! Na zo´n reis leer je pas echt weer de ´gewone dingen´ waarderen zoals douche en lekker eten (en okee, op een boot is wel wat luxer), klinkt afgezaagd, maar is echt zo.

De volgende dag was een oom van Adrià zo aardig om ons daar vanuit de Pyreneeen op te komen halen (vanwege de fietsen en slechte connectie met het openbaar vervoer). De spullen en fietsen achterin de Jeep, en met flinke snelheid richting het appartement in La Molina. Omdat een andere oom van hem jarig was, was er een hoop familie. In het begin iets teveel van het goede voor mij, vooral in vergelijking met 2 weken ´met zijn twee´ op de fiets en dan opeens fulltime bij de Catalaans sprekende familie. Maar uiteindelijk een heel fijn weekend gehad met paddestoelen rapen en gezellig en lekker eten, en genoeg uren bijgeslapen (wat best wel nodig was).

Vanaf afgelopen zondagmiddag zijn we weer in Barcelona, en ik ben meteen flink op zoek gegaan naar een kamer. Maar dat is hier wel wat moeilijker dan in Eindhoven: ten eerste is alles in Spaans incl. het informele gebruik, er wordt hier niet zoveel internet gebruikt, veel kamers zijn voor één jaar, en ik wil niet alleen bij Catalanen zitten (daar versta ik niet al teveel van) maar ook niet bij een stel van in de 50. Na een paar ochtenden en middagen surfen, heb ik 2 kamers bezocht. In een daarvan zou ik mijn hond nog niet zetten, de andere was de uiteindelijke yes: niet te ver van het station richting Sitges (waar ik volgende week woensdag mijn stage ga beginnen) en niet te ver van het centrum en mijn vriend, een kleine slaapkamer maar een grote en lichte woonkamer en schone, met 2 niet te luidruchtige vrouwelijke huisgenoten tussen de 25 en 30 (wat ik anders gewend ben op kamers in Eindhoven!). Ik heb nog even gewacht met besluiten, maar na nog een halve dag surfen en hier en daar rondvragen besloot ik dat ik waarschijnlijk tegen één september niks beters kan krijgen. En niet te vergeten, de huiskamer eindigt in een dakterrasje met uitzicht op de Sagrada Familia en een park! En ik heb een 2persoonsbed plus er is een logeerkamer met 1 bed, dus logees zijn welkom... :)

Ik ben benieuwd hoe mijn stage gaat bevallen, en het huis, het was best spannend om hier bij wijze van bij nul te beginnen, maar ik denk dat ik in korte tijd een goede start gemaakt heb. Het enige lastige vind ik de taal, maar dat betekent ook dat ik er hard aan moet (gaan) trekken! Ik heb hier al wat boeken, in oktober beginnen de lessen en tot die tijd ga ik denk ik in Sitges privéles volgen. Want ja, dat is toch de enige manier van communiceren (en Engels spreken eigenlijk alleen de hoogopgeleide wat jongere mensen hier, redelijk, in winkels moet je toch echt duidelijk kunnen maken wat je wil en verstaan wat het kost, laat staan de andere sociale contacten...!)

Ik hou jullie op de hoogte! Reacties zijn altijd leuk ;)

Un beso! Elfi

Voor vertrek...

Hola!

Zoals jullie weten ga ik het komende half jaar in Barcelona wonen (en in Sitges, een dorpje 40min met de trein stagelopen in een zgn. psychopraktijk). Het leek me wel leuk en handig voor mijn familie en vriend(inne)tjes om een site te hebben waar al mijn foto's en verhalen op komen te staan, dus bij deze. :)

Aanstaande maandag vertrek ik per TGV met de fiets naar Parijs, om daar vervolgens dagje of twee te blijven en dan beginnen met de grote tocht... Richting Barcelona! Richting zeg ik, omdat ik niet veel zin heb in drie weken zadelpijn en het toch wel echt vakantie moet worden (oftewel: mooie steden en plekjes bezoeken, als we genoeg gezien hebben op de trein stappen naar Spanje en daar eenmaal aangekomen - na zo'n 2 weken denk ik - nog een weekje vakantie vieren ergens aan de Costa (Adrià moet daarna weer aan de slag). En dan op zoek naar een kamer! Ik heb al wat rondgekeken, het is redelijk duur maar gelukkig ken ik al een paar mensen dus dat scheelt misschien weer toeristenoplichterij e.d.

Als je mijn avonturen wil volgen, vul even je emailadres in, ik zal er regelmatig wat nieuws opzetten. En ja ook genoeg foto's, want ik maak nogal graag foto's. Maar dat zal je ook wel merken haha.En natuurlijk vind ik het leuk als jullie een berichtje achterlaten.

Nu aan het pakken en de fiets helemaal rijklaar maken, en nog van een aantal van jullie afscheid nemen, ik zal me dit weekend niet vervelen!Ik ga jullie zeker missen, maar heb er superrrveel zin in

Besito! Elfi